II. Zapiski 18-44 (1693-1698)

Regestr cudów i łask doznanych przy obrazie Najświętszej Marii Panny w kościele parafialnym w Minodze 1676-1700

II.

In Nomine Domini Amen.

Connot[at]ia łask i dobrodziejstw boskich, które ludziom Pan Bóg za przyczyną Przenajświętszej Panny Obrazu Minockiego kościoła pokazać raczył, uczynione przeze mnie Marcina Antoniego Roszkiewicza, plebana tegoż miejsca, vicescholastyka wiślickiego, zaraz po introdukcjej mojej, która była die 23 aprilis [23.IV] Anno Domini 1693

18. Eodem anno die 24 mai [24.V] jejmość pani Marianna z Brzezia1 Cellara oddała votum srebrne, to jest tablicę, dziękując Najśw. Pannie za to, iż jadąc z Krakowa z lekarstwy do Minogi już była jak napoły umarła i za nieżywą ją przywieźli przed kościół Minocki. Gdy się porwała i padła krzyżem, nazajutrz zdrowa została i mszę św. słuchała, dziękując Panu Bogu i Przenajśw. Pannie za łaskę która jej pokazana przez obraz Matki Bożej była. Zeznali to ludzie co byli przy tym.

19. Anno ut supra die vero 12 augusti [12.VIII]. Ja sam wpadłem w febrę i gorączkę tak ciężką, że już wątpiłem, bom się już disponował. Uczyniwszy votum do Najśw. Panny obrazu, przed samem Narodzeniem Najśw. Panny świętem wzmagać począłem, ile i zdrowem został, za co niech będzie Panu Bogu chwała i Najśw. Matce dzięka.

20. Die 5 octobris [5.X]. Jejmość pani Oliszewska łowczyna podolska, jadąc do Szarbie2 z Gołyszyna3, rodzica swego nawiedzać chorego, konie w wózku zbiegły się, aż rodzony jejmości J.W.P. Franciszek Wojerski wyskoczył z niebezpieczeństwem zdrowia; jejmość zaś do Najświętszej Panny obrazu Minockiego zawołała o ratunek; Pan Bóg zachował ją [od] szkody, za co dziękując Najśw. Pannie obraz jej nawiedziła i mszę św. najęła.

Anno Domini 1694

21. In festo Assumptionis B. M. V. [15.VIII] laboriosa Cichoniowa Regina de Biskupice4 przyszedszły do obrazu Przenajświętszej Panny z córką swoją Reginą także, mszę świętą najęła i spowiadała się dziękując, że ją Pan Bóg za przyczyną Najświętszej Panny obrazu tutecznego do zdrowia przywrócił, zeznała to, iż przez rok cały chorowała i już na śmiertelnej była pościeli, córka zaś jej niedziel dziesięć chorowała, tu się obie obiecały i zdrowe zostały.

Anno Dni 1695

22. Die 25 julii [25.VII] Anna Boayska [s] z Racławic5 przyszedłszy do obrazu Najświętszej Panny, wyspowiadawszy grzechów swoich zeznała, iż tak ciężko chorowała, że na śmiertelnej pościeli leżała; tego dnia gdy się obiecała nawiedzić obraz Najświętszej Panny Minockiej, zaraz ją Pan Bóg pocieszył i zdrową została, za co teraz dziękując Pannie Najświętszej mszę świętą najęła.

23. Tegoż dnia Barbara Czudowa z tejże wsi zeznała, iż ją przez długi czas ból łamał, że nie mogła o swej mocy wstawać; jak tylko się tu z ufnością obiecała, zaraz ją Pan Bóg za przyczyną Przenajśw. Panny pocieszył i do zdrowia przyprowadził.

24. Anno ut surpa, die 8 septembris [8.IX] in ipso festo Nativitatis B. M. V. Regina Zelikowa z Januszowic6 zeznała, iż przez rok cały z mężem i dziatkami chorobą byli złożeni. Jak się tylko tu do obrazu ofiarowali, zdrowemi zostali i żadne nie umarło, za co dziękując Najśw. Pannie, spowiedź świętą uczyniła i mszę świętą najęła.

25. Eodem die Anna z Jangrota7 także zeznała, że długo chorując obiecała się8 i Pan Bóg [ją] pocieszył, na mszą świętą, dziękując, dała.

  1. Item Regina de Iwanowice9 także zeznała jako i ta wyżej.

27. Anno ut supra, die 25 septembris [25.IX] Ewa Frankowa z Sułkowic10 zeznała, iż przez rok bardzo ciężko chorowała na oczy; uczyniła votum dać koraliki do Najświętszej Panny z bursztynami czarnemi N° 16, aby ją Pan Bóg pocieszył za przyczyną Najśw. Panny, jakoż doznała łaski i te dziś oddała koraliki i mszę świętą najęła, dziękując Panu Bogu, że ją za przyczyną Najśw. Panny pocieszył.

28. Anno ut supra. Imć pan Józef Stemberski z Zofią małżonką, wiolista11 krakowski, nawiedzili obraz Najśw. Panny i oddali votum tabliczkę srebrną, na której Najśw. Panna, a oni z dziatkami klęczą, zeznając, iż czworo dziatek urodziwszy, żadnego (lubo się nadzwyczaj szanowała) nie donosiła; jak tylko votum tu do obrazu oboje uczynili, Pan Bóg pocieszył, iż córkę urodziła, którą mając z sobą, ofiarowali i mszę świętą, dziękując Pannie Przenajświętszej, najęli. Wielu było przy tym zeznaniu.

29. Eodem anno. Jejmość pani Marianna z Przeczławic12 Kmicina i sługa jej Jędrzej Jędrzejowski, iż jadąc z Krakowa na koniu zaraz tylko wyjachał na Kleparz, koń się świec zląkł, które brał do siebie od człowieka pewnego, a te były do Najśw. Panny obrazu naznaczone tegoż pomienionego, Jędrzejowskiego bez szwanku zrzucił na kamienie, a sam uciekł, aż trzeciego dnia go znaleziono z wszystkiem, nawet i flasza szklana z pewnym liquorem nie stłukła się. Ten cud nie komu inszemu, tylko obrazowi Matki Przenajśw. przyznając (bo zaraz to ofiarowali) dziękując, mszę świętą najęła jejmość i onej słuchała.

30. Eodem anno. Pani Anna Sikorska na ten czas z rodzicielką swoją, panią Wiatrowską, w Minodze mieszkając, ciężko zachorowała i długo leżąc, Najśw. Pannie się poleciła, zdrowa została, za co dziękując, pacioreczki z czerwonemi wstęgami czarne piwoniowe, przewdziewane perełkami, na obraz Najśw. Panny oddała i mszę świętą najęła.

31. Anno domini 1696 in festo Nativitatis B. M. V. [8.IX.] Regina Kosmalowa Filówna zeznała, iż [w] wielkiej będąc chorobie, tu do obrazu Najświętszej Panny tylko się obiecała, zdrowa została, za co dziękując Najświętszej Pannie, mszą św. najęła i spowiadała się.

32. Hac die Mathias Szczytnicki z Januszowic13 zeznał, że tak długo chorował, iż już i ludzi nie znał, ledwie co do Najśw. Panny tu [się] ofiarował, zdrów został; za co dziękując i zeznając ut supra14.

33. Hac die. Gajowa z Moniakowic15 bardzo chorowała. Tu się ofiarując, zeznała, że zdrowa została, za co dziękując, obraz nawiedziła ut supra.

34. Hac die. Piotr Woźniak ze Szczodrkowic16, w ciężkiej będąc chorobie przez czas długi, tu się obiecawszy, zdrów został, co przy wielu zeznał ludziach.

35. Hac die. Sophia Kurzydymka przywiozła dwoje dziatek, które blisko przez rok chorowały, tu ich ofiarowała, zdrowe, prawie od śmierci wrócone zostały; do spowiedzi ich tedy i do komuniej świętej przyprowadziła, dziękując Najśw. Pannie na mszę świętą dała.

36. Nb. immediate17 przed świętem Najświętszej Panny z synem swoim przyszła mieszczka z Piasku, przedmieścia krakowskiego, przyniósłszy świec parę i mszę świętą [nająwszy] zeznała, że przez niedziel kilka chorując opuchła, przez dwie niedziele nie jadła, pięć dni była jak konająca tak dalece, że ją już kapłani odstąpili, mówiąc, że skonała. Jak przez sen widziała obraz tuteczny, któremu tylko jak się uznawała sercem się oddała, prosząc Najśw. Panny o ratunek, po dniu pięciu jak ze snu się ocknęła i mówić począwszy o barszcz prosiła i tak tylko nie jedzeniem, ale parą posilona do siebie przychodzić poczęła; za trzy dni z niej puchlina spadła, zdrową została, za co dziękując Najśw. Pannie zeznała. Imię i nazwisko tej białej głowy tu nie jest napisane przez niedbalstwo szkolnego18, ale jej zeznanie prawdziwe piszę.

37. Die 4 novembris [4.XI]. Józef Jaksa z Poskwitowa19 zeznał, dziękując N. M. P., iż we żniwa był w niebezpieczeństwie: grzmoty były, pioruny biły, zawołał: „Najśw. Panno Minocka, ratuj, bądź z nami!”. Zeznał, że przy nas zabił piorun pięcioro bydła, nas było pięcioro pod oborą, Pan Bóg nas zachował od śmierci.

Anno Domini 1697.

38. Die 2 julii [2.VII] in festo Visitationis B. M. V. Katarzyna Jaworowa z Bienkowa20 zagrodniczka zeznała, iż już to temu trzy lata, jakem ciężko chorowała. W chorobie przyszła do mnie pani grzeczna, we śnie rzekła mi: „idź do Minogi”. Jakem odecznęła21, pytałam się, jeśli to jest kościół w Minodze, powiedziałam com widziała, obiecać mi się kazali. Obiecałam się, potymem zaniedbała, po dwu leciech znowum ciężko zachorowała; obiecałam wypełnić obietnicę, zdrowam została. Teraz tedy wyspowiadawszy się, zeznała przy ludziach, w kościele, że jej Najświętsza Panna uprosiła zdrowie.

39. Anno 1698 die 8 aprilis [8.IV]. Ja, niżej [podpisany] niegodny sługa Najświętszej Mariej Panny za łaskę i dobrodziejstwo i miłosierdzie nade mną przez przyczynę tejże Matki przez Syna Jej pokarany, to zeznaje, jakom i zeznałem publice coram adm. rev. parocho eiusdem loci22 die 16 junii [16.VI.] 1696, iż za przyczyną tejże Matki Najśw. (w strasznych grzechach zostając i w nich się nie miarkując zostawałem, i z nich powstawszy, i za nie będąc karany przez czas długi), do tej Przenajśw. Matki ofiarowawszy się, zdrowym zostałem. Za co tej Przenajśw. Matce dziękując, spowiedź uczyniwszy, za wszystkie dobrodziejstwa Prześlicznej Matce Boskiej dziękując, dusze i serce, życia ostatnią godzinę oddaję moje. Co zeznając przy wzwyż pomienionym księdzu plebanie na ten czas będącym. Jan Wilamowski m.pr.23

40. Die 31 mai [31.V]. Jejmość pani Marianna z Dworna Chronowska, jegomości p. Antoniego z Chronowa24 Chronowskiego małżonka, przyjechawszy do obrazu Najświętszej Panny zeznała, iż w chorobie jegomości pokazał się we śnie obraz tuteczny, mówiąc: „ofiaruj się do Najśw. Panny do Minogi, a będziesz zdrowa” i tak mi się zdało25, żem się modlił i spowiadał; na tę tedy jejmości intencję i na swoją, aby ją Pan Najwyższy za przyczyną Najśw. Mariej Panny szczęśliwie rozwiązał, spowiadała się.

41. Anno ut supra in festo Patrocinii Nativitatis B. M. V. [8.IX] Elisabeth Grudniowa de Przybysławice26 na mszę świętą dawszy zeznała, iż dziecię bardzo chore i już prawie konające tu ofiarowawszy, prędziusieńko zdrowe zostało.

42. Eodem die Agnes Futrowa de Paczułtowice27 recognovit28: byłam w ciężkim bólu, bo mi ręce łamało, ledwie co jako mi ludzie poradzili tu do Najśw. Panny ofiarowałam się, Pan Bóg mnie pocieszył, zdrowam została; dziękując Panu Bogu i Najśw. Pannie, [na] mszę św. dała.

43. Eodem die Agnes de Iwanowice29 Zającowa recognovit, że mi córka chorowała; ledwiem ją umyśliła ofiarować, zaraz się lepiej poczęła mieć, a jakem uczyniła intencją z nią bydź, zdrowa została.

44. Ante festum Beatissimae ut in notatis die 24 augusti [24.VIII] 1698. PL”>Excellens dominus Mathias Paulus Celovic Phi[losophi]ae Doctor et Dialectices scholae Professor in fortunio certo otrzymawszy casum na oko tak dalece, że i na drugie jak przez mgłę patrzał, chcąc zbieżeć do Krakowa dla ratowania post festum s. Bartholomei lekcji recognovit30, żem wyjachał z Kromołowa31 ale zbłądziłem, bardzom się alternował32 i gniewał, tu zaś kiedy mi przychodziło prosto do Skały33 gościńcem od Zadroża34 jachać, w lasy Minockie zabłądziwszy, najmniejszej rzeczy nie alternowałem się, i owszem wesoło jachałem, lub[o] w ciężkim bólu moim tum przyjachał, nigdy tu nie bywszy, tylko jakem się spytał co to za wieś, usłyszawszy, że Minoga, a słyszawszy od Pana Stemberskiego wiolisty, który mi na wioli pokazywał, iż tu doznał łaski u obrazu Przenajświętszey Panny, tum się wielce ucieszył i uczułem ulgę bólu oka mego; i przyjechawszy tedy tu in dominica 14 post Pentecostem in qua celebrabatur festum s. Bartholomaei, ofiarował się przed samem obrazem Matki Przenajświętszey et iterum recognovit, żem większą uznał, bo na to drugie oko jako przeze mgłę patrzałem, a teraz bardzo dobrze widziałem obraz Przenajświętszej Mariej Panny, której się oddając w opiekę, zostawił na ozdobę Przenajśw. Panny obrazu zł. dziewięć. Było to przy studencie, który był z nim.


  1. Nazwę Brzezie nosi wieś w pow. krakowskim, ok. 15 km od Minogi, oraz wieś w pow. wielickim.
  2. W pobliżu leżały dwie wsie o nazwie Szarbia: 1) w obecnym pow. proszowickim, ok. 25 km od Minogi, 2) w obecnym woj. świętokrzyskim, pow. kazimierskim, niedaleko Skalbmierza, ok. 35 km od Minogi.
  3. Gołyszyn, wieś w pow. krakowskim, kilka km od Minogi.
  4. Wieś w pow. krakowskim, klika km od Minogi.
  5. Racławice, wieś w pow. krakowskim, ok. 20 km od Minogi.
  6. Januszowice, wieś w pow. krakowskim, koło Słomników, ok. 10 km od Minogi.
  7. Jangrot, wieś w pow. olkuskim.
  8. „Ofiarowała cię tu przybyć (obraz cudowny odwiedzić)” (przyp. J. Wiśniewskiego).
  9. Wieś w pow. krakowskim, kilka km od Minogi.
  10. Sułkowice, wieś w pow. krakowskim, kilka km od Minogi.
  11. „Skrzypek” (przyp. J. Wiśniewskiego).
  12. Przesławice, wieś w pow. miechowskim.
  13. Januszowice, wieś w pow. krakowskim, koło Słomników, ok. 10 km od Minogi.
  14. „T. j. mszę św. zamówił i spowiadał się” (przyp. J. Wiśniewskiego).
  15. Muniakowice, wieś w pow. krakowskim, ok. 20 km od Minogi.
  16. Szczodrkowice, wieś w pow. krakowskim, klika km od Minogi.
  17. „Bezpośrednio” (przyp. J. Wiśniewskiego).
  18. Tj. kierownika szkoły parafialnej, który widocznie niedbale spisał to zeznanie.
  19. Poskwitów, wieś w pow. krakowskim, ok. 11 km od Minogi.
  20. Miejscowość niezidentyfikowana; być może chodzi o wieś Bieńczyce (obecnie dzielnicę Krakowa), lub wieś Bieńkowice (w pow. bocheńskim).
  21. Odecnąć, odecchnąć – „ocknąć”.
  22. „Przed proboszczem tegoż miejsca” (przyp. J. Wiśniewskiego).
  23. „Proboszcz dopisał u spodu: «Nb. Przez czas niemały szalał»” (przyp. J. Wiśniewskiego).
  24. Chronowo, wieś w pow. bocheńskim.
  25. „Zdawało” (przyp. J. Wiśniewskiego).
  26. Przybysławice, wieś sąsiadująca z Minogą.
  27. Paczółtowice, wieś w pow. krakowskim, ok. 20 km od Minogi.
  28. „Zeznała” (przyp. J. Wiśniewskiego).
  29. Iwanowice, wieś w pow. krakowskim, kilka km od Minogi.
  30. „Ks. Maciej Celowicz, dr filozofii i profesor dialektyki, zaniewidziawszy na oczy (na jedno jak przez mgłę widział), chcąc udać się do Krakowa na wykłady, zeznał” (przypis J. Wiśniewskiego).
  31. Kromołów, wieś w woj. śląskim, pow. zawierciańskim, obecnie dzielnica Zawiercia.
  32. „Frasował” (przypis J. Wiśniewskiego).
  33. Skała, miasto w pow. krakowskim, kilka km od Minogi.
  34. Zadroże, wieś w pow. olkuskim.

Licencja Creative Commons

Reklamy